Wishbone Ash (Lades
Kemiği Külü) grubunun temeli 1966'da Devon, İngiltere'de atıldı. Davulcu
Steve Upton,
bas gitarist/vokalist Martin Turner ve gitarist Glen Turner ile birleşip
"Empty Vessels" adlı grubu kurdular. Grup, sonradan "Tanglewood"
adını aldı ve Londra'ya taşındı. Burada bir klüpte çalarken, grubun
caz ve progressive rock etkileri, sonradan Police ve Sting'in manajeri olarak ün kazanacak olan
Miles Copeland'in dikkatini çekti. Bu arada Glen Turner grıptan ayrıldı
ve yapılan yeni gitarist elemeleri sonucunda, Ted Turner ve Andy Powell
arasında bir karara varılamadı ve her ikisi de grubun "ikiz solo
gitaristleri" olarak seçildiler.
Bu ikilinin gitarları
grubun tipik tınısını oluşturdu ve Martin Turner'ın melodik bas gitarı
ve Steve Upton'un caz-esk davulu da katılınca gruba yeni bir ad bulunması
gerekti: Wishbone Ash!
İlk konserlerinde
Aynsley Dunbar Retaliation'dan önce sahne aldılar ve Deep Purple'ın açılışını
yaptıkları bir konserde Ritchie Blackmore'un Andy Powell ile yaptığı
bir gitar düellosu, grubun Decca şirketi ile bir anlaşma yapmasını sağladı.
1970'de grubun adını
taşıyan ilk albümleri 
yayınlandı.
Bunu, 1971'de Pilgrimage 
,
ve arkasından 1972'de Argus 
izledi ve her iki albüm de grubun tınısında önemli gelişmeler olduğunu
gösterdi.
Argus, Melody Maker dergisi tarafından "Yılın Albümü" olarak
seçildi. 1973'de yayınlanan Wishbone Four 
albümü grubun daha da olgunlaşmış olduğunu yansıttı, ve hard rock tınılarından
fedakarlık etmeden kişisel folk müziği eğilimlerini bütünleştirmeyi başardılar.
Aynı yıl konser albümleri Live Dates 
çıktı.
Bu albümden sonra Ted Turner ayrıldı
ve yerini yine çok iyi bir gitarist olan Laurie Wisefield aldı.
Kayıtları Amerika'da yapılan
1974 tarihli There's The Rub 
'dan
sonra İngilterenin o zamanki İşçi Hükümetinin vergi kıskacı yüzünden
bir çok İngiliz müzisyeni gibi ülkelerini terkedip ABD'ye yerleştiler.
Burada, 1976'da Locked In 
ile New England 
,
1977'de Front Page News 
,
1978'de No Smoke Without Fire 
, 1979'da sadece Japonya'da yayınlanmış olan Live
in Tokyo 
ve 1980'de Just Testing 
albümlerini çıkarttılar.
Bu albümlerden
sonra, kuruculardan bas gitarist Martin
Turrner ayrıldı ve yerini John Wetton (King Crimson, Family, Roxy Music,
U.K., Asia) aldı. 1981'de, bu yeni basçı ile kaydedilen Number The Brave 
yayınlandı. Aynı yıl ikinci konser albümleri olan Live Dates II
de piyasaya çıktı. 1982'de yayınlanan Twin Barrels Burning 
'de,
bas gitarı, ayrılan John Wetton yerine Trevor Bolder (Uriah Heep, David
Bowie) çaldı.
1985'de bas
gitarist tekrar değişti, ve Mervin "Spam" Spence ile
birlikte Raw To The Bone 
adlı albüm yayınlandı.
1987'de tekrar Miles Copeland'in idaresi
altına girdiler ve eski kadroyu (Powell, Turner, Turner, Upton) oluşturarak,
vokalsiz bir albüm olan Nouveau Calls 
'u kaydettiler. Aynı ekip 1989'da klasik Wishbone Ash tınısı taşıyan Here
To Hear 
'i çıkardı.
1991'de kurucu üyelerden Steve Upton, 20
yıllık bir beraberlikten sonra emekliye ayrılınca, yerine ilk önce
Robbie France ve sonra da kalıcı bir üye olarak Ray Weston
geçti ve bu her iki davulcunun da çalmış olduğu Strange Affair 
çıktı. Bu albüm, grubun en ticari albümlerinden biri olmasına
karşın, Amerika'da yayınlanmamıştır.
1992'de Andy Powell, Ted Turner, Ray Weston ve bas gitarda yeni bir eleman
olan Andy Pyle'dan kurulu olan grup, Live in Chicago
albümünü çıkardı.
Bundan sonra, plak şirketleri birkaç
toplama albüm çıkardılar ve 1995'de tek kurucu üye olarak kalan Andy
Powell, Roger Filgate, Tony Kishman, ve Mike Sturgis
ile birlikte Live in Geneva 
albümünü kaydettiler. Aynı kadro 1996'da, eski Wishbone Ash'i aratmayan Illuminations
adlı bir stüdyo albümü çıkardı.
1996'nın sonunda diğer üyelerin ayrılması
ile tek başına kalan Andy Powell, 1998'de stüdyoya girerek klasik
Wishbone Ash parçalarını "club mix'leyip" Trance
Visionary 
ve Psychic Terrorism 
adlı iki albüm yayınladı.
Ayrıca, Andy Powell, son olarak Bob
Skeat, Mark Birch ve Ray Weston'dan oluşan yeni bir kadro
kurdu ve 1999'da klasik Wishbone Ash tınıları taşıyan fakat akustik ağırlıklı
bir albüm olan Bare Bones 
'u
çıkardı.
Bu son ekip,
Wishbone Ash'in 30. yıl kutlamalarına hazırlanmaktadır. Bu arada,
Wishbone Ash'in Fransa'daki fan klübünün organize ettiği 1999 Paris
Konseri, Live Dates 3 
adı ile 2001'de yayınlandı.
Grup, Mark Birch
yerine gitarist Ben Granfelt'in katılımı ile 2002'de Bona Fide 
adlı
bir stüdyo albümü çıkardı.
Uzun bir süredir albüm
çıkartmayan Wishbone Ash, 2005'te, İstanbul'da verdikleri
konserden sonra 16 Mayıs 2006'da, kadrosunda grubun kurucusu, gitarist Andy
Powell, gitarist Muddy Manninen, basçı Bob Skeat ve
davulcu Ray Weston'dan oluşan bir kadto ile Clan Destiny 
adlı albümü çıkardı. Aynı yıl 31 Ekim'de XM Uydu Radyosu'da yaptıkları
bir kayıt Live on XM Satellite Radio
adıyla yayınlandı. 1978-1982 yılları arasında yaptıkları yayınlanmamış
kayıtları içeren Lost Pearls
1 Mayıs 2007'de, 2007'nin Ocak ayında, Hamburg'da vermiş oldukları konser,
çift CD'lik Live in Hamburg
1
Haziran 2007'de, MCA ile kontrat yapmadan önce kendi olanakları ile
1970'de yaptıkları ilk kayıtlardan oluşan First Light
18 Eylül 2007'de, ve en son davulda Joe Crabtree'nin Ray Weston yerine
geçtiği stüdyo albümü Power of Eternity
13 Kasım 2007'de çıktı. Bu kadro, 6 Mayıs 2008'de Washington, DC'deki XM
Satellite Radio Station'da seyirciler önünde verdikleri ve parçaların
çoğunun Wishbone Ash'in klasik albümü "Argus"dan olan konserin
kaydını Argus "Then Again" Live
adıyla çıkardı. Yine aynı kadro 2011 sonlarında, 23. stüdyo albümü
Elegant Stealth
'i yayınladı.
